Czują smak słów, a bodźce smakowe wywołują u nich wrażenia dotykowe. Ludzie posiadający zdolność synestezji stanowią nierozwikłaną zagadkę dla współczesnych naukowców. Nazwa zjawiska wywodzi się z klasycznej greki- „sýn”- razem' i”aísthesis”- poznanie poprzez zmysły i oznacza specjalną umiejętność odbierania bodźca przy pomocy więcej niż jednego zmysłu. Synestetyk rodzi się raz na 3 tysiące osób, jednak bardzo rzadko jest świadomy swojej odmienności. Ponad dwukrotnie częsciej synestezja dotyczy kobiet niż mężczyzn. Znaczna część jest leworęczna, obdarzona ponadprzeciętną inteligencją oraz zdolnościami paranormalnymi. Dla każdej z osób obdarzonej tą zdolnością „nadprogramowy” odbiór bodźców jest indywidualny, ten sam dźwięk dla dwójki synestetów może mieć dwa całkiem odmienne smaki lub kolory. Zdarza się, że synestezja pojawia się u dorosłych, po przebytej chorobie lub urazie czaszki.

Zdolność synestezji jest prawdopodobnie dziedziczna, a jeśli oboje z rodziców ją posiadają, można być prawie pewnym, że dziecko też zostanie obdarzone talentem będącym niejako „średnią” rodziców. Znany jest przypadek pisarza-synestety V. Nabokova, który poślubił kobietę również będącą synestetką. Ich syn odziedziczył talent do „barwnego słyszenia” stanowiący mieszankę zdolności swoich rodziców- jeśli sławny literat widział literę w kolorze różowym, a jego żona w niebieskim, dla dziecka była ona purpurowa. „Barwne słyszenie” jest najczęściej występującą formą zjawiska. Dotkniętych nią było wielu znanych muzyków- L. van Beethoven, F. Liszt, J. Hendrix. Naukowcy nie są zgodni co do przyczyn powstawania zjawiska synestezji. Funkcjonują różne, często rozbieżne teorie, najczęściej związane ze specyficzną budową mózgu, połączeniami w nim lub zachwianiem równowagi w mechanizmach wyciszania impulsów docierających do mózgu