Nazwa grupy pochodzi, jak i w przypadku pokolenia Indygo od niezwykłego koloru aury, jaki posiadają- jasnej i mieniącej się tęczowymi odcieniami. Pierwsze pojawienia się Dzieci Kryształów zaobserwowano około roku 2000, kiedy to przestały na świat przychodzić dzieci pokolenia Indygo.

Dziecka Kryształu nie w sposób przeoczyć- spojrzenie jego wielkich, mądrych oczu wprost hipnotyzuje ludzi dookoła. Kontakt wzrokowy z Kryształem należy do niezapomnianych, i często jest jedyną formą komunikacji, jaką jest nam dane nawiązać. Dzieci Kryształowe posiadają zdolności telepatyczne, jeśli opanują umiejętność mówienia, co zwykle ma miejsce później niż u rówieśników, nie odczuwają potrzeby korzystania z niej. Chętnie za to komunikują się za pomocą gestów, nuconych melodii oraz porażającej siły spojrzenia. 

Jednak największym talentem Dzieci Kryształowych jest ich nadzwyczajna zdolność do szczerej empatii i wrażliwość na ból innych ludzi. Zazwyczaj same dążą do kontaktu z osobnikami doświadczającymi chorób i cierpienia. Znane są przypadki ozdrowień lub uczucia ulgi występujące w obecności dzieci kryształowych.

Dzieci Kryształowe posiadają jeszcze jedną zdolność- koncentrację. Można u nich zaobserwować wręcz niezwykłą umiejętność skupienia się na jednej osobie lub przedmiocie. Często wyglądają jak w medytacyjnym transie.

Z powodu tych zdolności Dzieci Kryształowe są najczęściej mylnie diagnozowane jako autystyczne i poddawane terapii, pomimo czynników wykluczających autyzm takich jak serdeczność i przychylność dla wszelkich żywych stworzeń. Według raportów liczba diagnozowanych przypadków autyzmu wzrasta w ostatnich latach o 20 procent rocznie.

Jednoznacznej diagnozy jednak chyba nigdy nie da się postawić.