W niektórych religiach wierzy się, że nie tylko ludzie ale i zwierzęta posiadają duszę. W większości wierzeń dusza jest niematerialna i nieśmiertelna.
Religie różnią się poglądami na temat świadomości duszy. Zastanawiają się nad  tym, czy dusza po opuszczeniu ciała może samodzielnie egzystować. Słyszy się też różnorakie opinie na temat tego, czy każdy ma swoją duszę czy wszyscy dzielimy jedną.

Animizm przypisuje posiadanie duszy wszystkim roślinom, zwierzętom, minerałom i żywiołom. W pierwotnym aminizmie często wierzono, że dusza potrafi wędrować, kiedy człowiek śpi albo gdy jest chory.
Słowianie wierzyli w istnienie duszy zarówno u ludzi jak i u zwierząt.  Uznawali oni dwie dusze : duszę jaźni, myśli - określająca stan własnej świadomości oraz duszę życia, oddechu - określająca stan siły życiowej. Odpowiednikami tych dusz były kolejno głowa i serce. Wierzono, że człowiekowi do życia cielesnego niezbędne są obydwie dusze.  Całkowita śmierć człowieka następuje dopiero wówczas, gdy obie dusze opuszczą ciało. Wyodrębniano jeszcze duszę-widmo, będącą kopią człowieka za życia. Nazywana była marą, zmorą lub też cieniem.
Hinduizm głosi, że dusza jako indywidualna jaźń obecna jest w każdej żywej istocie.
Dusza w kulturze Chin dzieli się na dwie -po oraz hun. Dusze te oddzielają się od siebie w momencie śmierci. Po to dusza cielesna, związana z ziemią i yin. Hun to dusza eteryczna, związana z niebem i yang.
Chrześcijaństwo głosi, że pneuma  to nadprzyrodzony duch w sercu człowieka.  Stąd koncepcja, że człowiek składa się z ciała (soma), duszy (psyche) i ducha (pneuma) otrzymywanego dopiero przez chrzest.

Jak widać, ile religii tyle dusz. 
Jednak wszyscy wierzący zadają sobie odwieczne pytanie : co było pierwsze, ciało czy dusza?