Prawdziwe nazwisko Krwawej Mary to Maria Tudor. Córka Henryka VIII i jego pierwszej żony Katarzyny Aragońskiej.

Henryk VIII był równie kiepskim ojcem, jak i mężem. Maria była jego najstarszą córką, której zafundował bardzo bolesny żywot. Kobieta przez całe życie była na przemian ubóstwiana, terroryzowana, traktowana przez ojca z druzgocącą wręcz obojętnością.

Maria przyszła na świat w 1516 roku. Ojciec powitał ją bez entuzjazmu. Nie była chłopcem, na tym polegała jej podstawowa wada. Dzieciństwo spędziła z dala od rodziców, takie były w ówczesnym czasie zwyczaje. Później Henryk traktował ją jak cenny towar przetargowy na europejskim rynku królewskich małżeństw. Już przed ukończeniem dwunastego roku życia była zaręczona z delfinem Francji. 

Prawdziwym koszmarem był dla Marii okres dojrzewania. Właśnie w tych latach na jej oczach rozpadało się małżeństwo jej rodziców. Dziewczynka widziała w jaki sposób była upokarzana jej matka Katarzyna, która z uporem utrzymywała, że jest jedyną legalną żoną króla i nie chciała posłusznie usunąć się w cień. 

Unieważnienie małżeństwa Henryka VIII i Katarzyny Aragońskiej postawiły Marię w bardzo trudnej sytuacji. Dziewczyna stała się bastardem. Dzieckiem z nieprawego łoża, bez praw do korony, ani widoków na dobre zamążpójście. 

Po ślubie ojca z Anną Boleyn i narodzinach ich dziecka, późniejszej królowej Elżbiety, Maria została pozbawiona swojej pozycji. Macocha wielokrotnie gnębiła ją fizycznie i psychicznie. Straszyła, że ją otruje, lub zhańbi. Maria została pozbawiona swojej służby, musiała usługiwać swojej młodszej przyrodniej siostrze. Na dodatek na opiekunkę Marii wyznaczono ciotkę Anny Boleyn, pozwalając jej prześladować dziewczynę w taki sposób jak jej się podoba. Henryka VIII złościł upór córki. Przypominała mu pierwszą żonę.

Henryk zerwał z papiestwem i rozpoczął wcielanie w życie aktu sukcesji z surowością, jakiej wcześniej u niego nie widziano. Ludzie, którzy odmówili złożenia przysięgi wierności nowemu prawu, skazywani byli na okrutną śmierć jako zdrajcy. Zginęły dziesiątki ludzi. Wieszano zakonników i mniszki w habitach.

W tym trudnym okresie i życie Marii Tudor wisiało na włosku. Dziewczyna nie chciała podpisać aktu sukcesji. Henryk otwarcie mówił o zamiarze zgładzenia córki, oskarżając ją o spiskowanie z matką i podżeganie do buntu. 

Los Marii poprawił się nieco wraz ze śmiercią Anny, która została ścięta pod sfabrykowanym zarzutem cudzołóstwa. Nowa żona Henryka Jane Seymour starała się pojednać Henryka z najstarszą córką. Późniejsza bohaterka krwawych legend ukorzyła się przed królem, I w końcu podpisała akt sukcesji. Zrobiła to niejako pod przymusem i za namowami zaufanych doradców, którzy przekonali ją, że musi żyć jako nadzieja na przyszły powrót katolicyzmu.

Po śmierci Henryka, Maria zyskała pewną wolność. Ostatnim zapisem woli króla została przywrócona do sukcesji korony angielskiej. W końcu 1553 roku objęła swoje dziedzictwo, rozpoczynając kampanię przeciwko herezji, dzięki której przeszła do historii jako Krwawa Mary