Sztuka chiromancji była ceniona już w czasach starożytnych. Znana była starożytnym Grekom, którzy niejednokrotnie wspominali o niej w swoich literackich dziełach.
Chiromancja najprawdopodobniej pochodzi ze starożytnych Indii i tam rozprzestrzeniła się zyskując popularność w krajach śródziemnomorskich i Chinach. Chiromancja do dziś praktykowana jest na wschodzie, a zwłaszcza w Indiach, Chinach i Syrii. Największą jednak popularnością cieszy się w skądinąd tajemniczym Egipcie.
W Asyrii i Babilonii narodziła się idea łączenia chiromancji z astrologią, która następnie przeniknęła do Grecji i Rzymu. W tym okresie na licznych europejskich uniwersytetach powstawały katedry poświęcone chiromancji. W roku 1913 na kongresie psychologii eksperymentalnej w Paryżu, chirologia została uznana za naukę. Zaraz potem ukazał się obowiązujący do dzisiejszego dnia podręcznik, uczący wróżenia z dłoni. Jego autorem jest Ernest Issberner – genetyk i filozof.
Odczytywanie dłoni wymaga dużej wiedzy i doświadczenia, które nabywa się z czasem. Mowa dłoni nie dla każdego jest zrozumiała. Chiromancja posługuje się własnym aparatem pojęciowym, terminologią wywodzącą się z astrologii. Czytanie z dłoni to wypracowany system określonych, typowych znaków, które klasyfikują człowieka i jego osobowość.
Należy przestudiować wiele rąk zanim można będzie zaufać swojej umiejętności rozpoznawania szczegółów. Są znaki które występują bardzo rzadko, człowiek, który je posiada, wyróżniać się może jakimiś niespotykanymi cechami.
Linie dłoni kształtują się do około 25 roku życia, najlepiej widoczne są podczas kąpieli, gdy skóra jest dobrze nawilżona.
Pierwsza zasada jest taka, że poszczególne linie, wzgórza, znaki i figury, ich kształt i wyrazistość, na dłoni należy rozpatrywać jako układ całościowy, gdyż tworzą one całość obrazu.
Po drugie, każda dłoń powinna być rozpatrywana oddzielnie. Do wróżenia używamy tej ręki, którą piszemy. Osoby praworęczne wróżą z ręki prawej, osoby leworęczne - z lewej. Nazywamy ją ręką główną. Opisuje postawę działania człowieka, jego własną wolę działania, charakter i zdolności. Druga dłoń opisuje to co ukryte, to co się wydarza w życiu człowieka, a na co nie ma wpływu.
Poza liniami i wzgórzami ważna jest charakterystyka całej dłoni jej kształtu, wielkości, także kształtu i długości palców, pod uwagę bierze się nawet wygląd paznokci.
W ręce znajdują się zakończenia tysięcy nerwów mający bezpośredni kontakt z mózgiem, trwa zatem nieustanny, dwustronny ruch bodźców przekazywanych za pomocą tych nerwów.
LINIE GŁÓWNE
1. Linia życia - opisuje siłę, a nie długość życia. Powiązana jest z ilością energii, jaką masz do dyspozycji, poczuciem witalności, pędu, motywacji i fizycznej siły. Biegną od niej często odgałęzienia nazywane liniami ambicji, wysiłku, sukcesu, podróży, Marsa, zmartwienia, wpływu.
2. Linia głowy - pokazuje jak energia życiowa jest przekładana na myśli, postawy i pozyskiwanie informacji. Opisuje możliwości intelektualne.
3. Linia serca - związana jest głównie z romantyczną lub poetycka ideą serca, choć można z niej odczytać także fizyczny stan organu. Opisuje uczucia, jakimi darzymy ludzi wokół nas. Ludzie i rzeczy, które kochamy, będą widoczne na linii serca, podobnie jak ludzie, którzy kochają nas.
4. Linia losu - nazywana linią kariery. Występuje głównie na dłoniach ludzi, którzy sami się troszczą o swoją przyszłość, wykorzystują wrodzone talenty i rozpoznają własne ograniczenia. Świadczy o samokontroli, dyscyplinie, determinacji, zmyśle praktycznym, sile woli i poczuciu celu.
5. Linia Słońca - pokazuje sukces i spełnienie ambicji, twórcze wykorzystanie talentów do dobrych celów. Mówi również o bogactwie, choć jej brak nie oznacza biedy.
6. Linia Merkurego - jest oznaką doskonałych zdolności komunikacyjnych. Świadczy o talencie do handlu, albo ogólnie radzenia sobie z informacją. Może też świadczyć o umiejętności manipulowania marzeniami i podświadomymi pragnieniami